پوتین ـآش و طبل یزرگی زیر پای چپ

برگشتم كامنت هاي قديمي رو خوندم.كاملا غرق شدم توي اون روزاي قشنگ.ياد همه ي دوستاي با معرفت و بيمعرفت.

از خدا واسه همشون ارزوي توفيق و سعادت دارم.

 از تمام دوستان معذرت ميخوام . شاید بخاطر سربازا و مشمولين اين بلاگ رو حذف نکردم. خدايا نگه دار همه دوستان من باش.

الان دو حالت بیشتر نداره یا برای همیشه دنیای مجازی رو ترک خواهم کرد (البته به اجبار  چون دست خودم نیست) و یا اینکه با قدرتی چند برابر یه فالت سه فاز متقارن ادامه خواهم داد .

برام دعا کنید.

سلام

با یاد اوری دوست خوبم ماری خانم یه تغییراتی توی وبلاگ انجام دادم تا دیگه قشنگ جنبه خصوصی نوشته هام مشخص بشه. البته همچنان جوابگوی مشمولین وسربازای عزیز خواهم بود.

..

اگه ننویسم حیفه. خودم که کلی خندیدم روی این مطلب:

الان ۳۵ دقیقه است توی کافی نت هستم و دارم اپ می کنم. اینجا سیستم ها رو پارتیشن بندی کردن. من پارتیشن یکی به اخرم. توی پارتیشن اخری دو تا جوانن عاشق اومدن دارن به عنوان مکانی برای لاو ترکوندن استفاده می کنن. اینقدر هم داغن که حواسشون نیست شیشه های مات فقط چهره ها رو شطرنجی می کنه و نه بیشتر.......

میخوام منتظر بشینم تا قیافه هاشونو ببینم. اخه دارن از اول وقتی که من اومدم لب های همدیگه رو میخورن. میخوام ببینم اخرش لبی هم براشون خواهد ماند یا خیر......نمی دونم شاید بندگان خدا صبحی صبحانه نخوردن.

احتمالا تا چند وقته دیگه تابلوی کافی نت و تعرفه عوض خواهد شد:

"کافی نت اند هیدن پلیس فور او لاو مکینگ"(cafee internet &hidden place forlove making)

نه... مثل اینکه اینا عشقشون خیلی واجب تر از پول کافی نته..... ما که رفتیم.

برای همه دوستای عزیزم ارزوی موفقیت دارم .راستی نظرتون در مورد تغییرات رو هم برام بنویسین. خوشحال خواهم شد از نظراتتون استفاده کنم.

پنج شنبه 28/9/87

امروز صبح که پا شدم حوصله دوش گرفتن نداشتم.هوا هم خیلی سرد بود.حدود 7.10 رفتم توی ساختومن اداری. بجز مهندس نون کسی نیومده بود. ساعت کار رسمی از 7.15 شروع می شه.کم کم همه شون پیداشون شد.اقای ب تا من رو دید رو کرد به یکی از برقکارها و گفت " اقای مهندس ح.ص هم همراتون میاد". منم استقبال کردم هر چند نتمی دونستم اصلا برنامه شون چیه و می خوان چیکار کنن.10 دقیقه ای طول کشید تا مراحل اداری و امضا ها انجام شد . رفتم پایین راننده هنوز نیومده بود.این شد که با ماشین یکی از برقکارها رفتیم دم خونه شون.دیدیم که بخاطر سردی هوا مینی بوسی که قرار بود باهاش بریم روشن نمی شه. راننده هم یه مشعل زیرش روشن کرده بود تا گرم بشه.از اون ماشینای عهد تیرکمون شاه بود.یه 20 دقیقه ای طول کشید تا ماشین روشن شد. وقتی که روشن شد یه دود غلیظ ابی تمام فضای کوچه رو پر کرد.خلاصه سوار شدیم. هوا بس ناجوانردانه سرد بود.این ایوقراضه هم کلی سورخ داشت و از هر کدومش یه سوز ناجور میومد تو.تمام استخونام داشت از سرما می سوخت.!!!حمید که یکی از برقکارا بود اسم و فامیلم رو پرسید و توی حرفاش پرسید تو خیلی شبیه دکتر  فلانی هستی که من توی شهر الف سه ماه رانند ه اش بودم. بهش گفتم داداشمه. اینو که شنید گل از گلش شکفت. چقدر خوشحال شد. و یه ربع ساعت از خوبیهایی که داداشم در حق اش کرده بود برام سخنرانی کرد. پیله کرده بود که شماره دکتر رو بده میخوام باهاش صحبت کنم. دادشم هم که داره واسه تخصص میخونه گوشی هاش رو خاموش کرده و بنده خدا فکر کرد دروغ دارم بهش می گم.چه دنیای کوچیکیه. داداشم یه زمانی در 1000 کیلومتر اونورتر به یکی خوبی هایی کرده که الان میخواد طرف اونا رو برای من جبران کنه!!!!

در کل سه تا ادم شوخ و بامزه بودن.. خیلی حال کردم باهاشون.ادم اگه بخواد انسانها رو بر اساس قیافه و مدرک و پول دسته بندی گنی خیلی از چیزا رو از دست خواهد داد.من امروز با اینکه با دوتا کارگر معمولی و یه راننده پا به سن گذاشته بودم یه لحظه هم فکر نکردم اونا با من فرقی دارن (البته بجز لهجه باحالشون که خیلی دوست دارم در کل لهجه ها رو). امروز حتی 2 تا نکته فنی جالب رو هم از کارگر دومیه یاد گرفتم.یعد از دوساعت قندیل بستن و رانندگی با سرعت 30 کیلومتر در ساعت رسیدیم به منطقه مورد نظروباید پست ها و ترانسفورماتورهای توزیع رو سرویس می کردن.اولین پست یه مرغداری بود. نگهبانش یه افغانی بود. ما با کلی پوشش زمستونی داشتیم از سرملا میلرزیدیم اما اون با یه پیژامه یه جوراب یه دمپایی  و یه پیراهن کار میکرد. از خودم پرسیدم که من خیلی سوسولم یا اون خیلی گردن کلفته.تا کار بچه ها تموم بشه راننده یه اتیش مشتی روشن کرد و یه چایی گذاشت. البته من چایی نخوردم . ترسیدم یه وقت مثل اسا خانم معتاد بشم و تعداد موارد اعتیادم بره بالای استاندارد جهانی!!!!

پست های بعدی توی روستا بودن. یکی از پست ها نزدیک نانوایی بود. حمید رفت نون گرم خرید و اومد و انصافا خیلی چسبید.واقعا ساده زندگی کردن خیلی نعمت بزرگیه.این بنده های خدا با 3 تا نون گرم و تنها نون خالی سیر شدن  اما مسئولای ما با میلیلردها میلیارد پول مردم سیر نمی شن که هیچ گرسنه تر هم می شن.کارگر دومی به حمید تیکه می انداخت  که " حمید بیا یکی از این دخترای همین جا رو واسه خودت انتخاب کن. هم جای خوبیه واسه زندگی و ما می تونیم جمعه ها بیاییم پیشتون و هم اینکه نونای خوبی داره . قبول کن تا خودم امروز یکی رو برات بگیرم."البته اینجا احتمالا خبر ندارن که یه چند سالیه رئیس جمهور عوض شده اخه دارن نون رو دونه ای 25 تومن می دن دست ملت!!!

حدود 8 تا پست رو بازدید کردیم و یه پست رو هم هرچی گشتیم نتونستیم پیدا کنیم.یه پستم توی قبرستون بود. گفتیم یه حالی هم به اموات بدیم محفلشون رو گرم کنیم.ساعت 2.30 برگشتیم. اومدم مهمانسرا. ح.صله خرید برای ناهار رو نداشتم واسه همین کالباسهایی رو که دیروز سرخ کرده بودیم نشستم و خوردم.یه خوابی زدم و عصر هم رفتم تا هفته نامه گل اقا رو بخرم اما موفق نشدم.امید رو هم توی راه برگشت دیدم . امید از همکلاسیهای دانشگاهمه. تازه دوشنبه ای عقد کرده با نامزدش. داشتن خیلی عشقولانه حرف میزدن و راه میرفتن. دلم نیومد سر خر بشم و خلوتشون رو بهم بزنم.

امروز مرتب داشتم به این فکر می کردم که نکنه من هم گرفتاره روزمرگی  بشم.دچار رخوت بشم مثل مهندس ی یا مهندس نون که اعتقاد داره که از علمش زیاد استفاده ای نکرده.معمولا من از هر چی که بدم اومده یا ترسیده ام همون به سرم اومده. از حماقت دوران دانشجویی ، دوری از ادامه تحصیل ،سربازی رفتن ، ......................... خدا کنه این یکی رو دیگه بتونم جلوش رو بگیرم.

روزای تعطیل هر کار کنم نمی تونم بیشتر از ساعت 7 بخوابم. حالا میخواد شب قبلش هر ساعتی خوابیده باشم.صبح یه دوش گرفتم و بعد هم کار خاصی نکردم.جوانی که داره مثل من توی مهمانسرا زندگی می کنه کارمند یه بانکه . باباش جزو مسئولای برق استانه و برای همین از مهمانسرا استفاده می کنه.ظهرها برای ناهار نیره خونه فامیلاش و شبها واسه خواب میاد اینجا.اولین تجربه زندگی دور از خانواده رو داره می کنه. از صبح دوشنبه مرتب از من می پرسید که میخوام واسه تعطیلات برم یا بمونم؟بنده خدا مثل اینکه هنوز هم بعد از چند ماه نتونسته به تنهایی عادت کنه.وقتی هم که میام پا می شه میاد و کلی صحبت می کنه و سئوالای مختلف می پرسه. دلم نیومد تنهاش بذارم. البته نرفتنم به خونه دلایل دیگه ای هم داشت و تنها این دلیل نبود. یکیش اینکه حوصله جاده و مسافرت رو ندارم. دوم اینکه نمی خوام این فرصت رو از دست بدم. چون می تونم خیلی راحت خلوت کنم.. این روزا اخرین روزای زندگی بدون مسئولیت منه و از چند وقته دیگه باید مسئولیت یه شبکه برق درب و داغون رو به دست بگیرم. خدا کمکم کنه ...

این رفیق هم خونه ما که اسمش محمد رضا ست یه نامزد هم داره که دانشجوی رشته زبان توی تهرانه و محمد رضا خیلی دوستش داره ولی نکته جالبی که میخوام بگم اینکه هر وقت میخواد از نامزدش اسم ببره از کلمه "بنده خدا " استفاده می کنه. مثلا می گفت :" بنده خدای من اخر هفته میاد خونه و منم میخوام برم خونه بشینیم با هم صحبت کنیم". برام جالب بود.....

تنهایی رو دوست دارم اما جاهای خلوت رو دوست ندارم. مثلا برای زندگی کردن تهران رو خیلی دوست دارم چون خیلی شلوغ پلوغه اما محل زندگیم توی تهران دوست دارم تنها باشم . خلوت کردن رو خیلی دوست دارم.این روزا دارم مرتب به خودم و آینده ام فکر می کنم . هم اینده ای نزدیک و هم اینده ای دور.هم قبل از مرگ و هم بعد از مرگ.شاید کمی سردرگم شده ام تازگیا....دارم سعی می کنم حضور خدا رو پررنگ تر کنم تو زندگیم. حس می کنم مدتیه خیلی به مسائل سطحی و کوچیک پرداختم. زیاد این شاخه و اون شاخه پریدم.به این فکر کردم روزی که دارن من رو میذارن توی قبرم واقعا چی از خودم گذاشته ام.زندگی ادم باید خیلی فراتر از این مسائل سطحی و مادی باشه.

میخوام منیتم رو به کمترین حد ممکن برسونم. می دونم که جز یه ذره کوچیک در هستی لایتناهی چیزی نیستم . تا اونروزس که عملم رو بتونم مطابق این تفکرم اجرا کنم راه زیادی دارم.

امروز حال خوبي ندارم. اتفاقاي زيادي افتاد اما يه چيزي شد كه همه جيز فراموشم شده و بد جوري اعصابم رو خرد كرده. (دوستايي كه با مسائل جنسي و ... مشكل دارن ادامه اين خاطره رو نخونن. نمي خواستم بنويسم اش اما چون ميخوام همه لحظه هام ثبت بشه حذفش نمي كنم)